Je zo het niet weten door de chique stijlen in de mall te bekijken, maar mode is een rommelige zaak. Bijvoorbeeld, een ontwerper maakt een trui gewoonlijk drie keren alvorens de ene die je op de rekken ziet te perfectioneren.
Modeindustrie veteran Shenlei Winkler heeft geschat dat in het proces van het werken aan één collective verkocht bij Wal-Mart (WMT) jaren geleden ze meer dan 10 kubieke yard stortterein had bedekt, en bijna $75,000 had bested aan materiaal. “Het is een heleboel verlies,” zegt ze, van zowel tijd als hulpmiddelen.
Ervaringen zoals die inspireerden Winkler om te zien als technologie tot de redding kan komen. Als stichter van de Fashion Research Institute werkt ze nu met IBM (IBM) Research aan een virtuele omgeving waar ontwerpers hun kleren op hun PC’s uploaden, die op digitale modellen passen en hun patronen bekijken.
Het is maar één voorbeeld van de modewerelds geflirt met 3D-visualisatie, een trend die eventueel de tijd die het neemt om kleren van concept tot de loopplank te brengen te verminderen. Het is makkelijk om te zien waarom de handel bevoordeeld zou raken door digitaal te gaan; in tegenstelling tot vele andere industrieën, waar robots producten maken, eisen kleren nog steeds veel kostelijke menselijke handeling. Winkler gelooft dat door virtuele werelden te gebruiken als een bewijzende fundering voor ideeën ze duizenden dollars – en uren- kan trekken uit het productieproces.
Maar zoals vaak het geval is met nieuwe technologie, moeten we voorzichtig zijn om het enthousiasme de realiteit niet voorbij te laten gaan. Experts zeggen dat terwijl 3D tools de ontwerpers kunnen misschien zullen helpen, ze het waarschijnlijk niet zullen transformeren in de nabije toekomst door dramatisch kosten te verlagen of de balans van kracht in de industrie te verstoren. Daarentegen, zegt Forrester Research analist Paul Jackson, dat ontwerpers die meer van hun werk digitaliseren nieuwe producten sneller in de winkels zouden kunnen krijgen – en dat zou hen een potentiële voorsprong over de concurrentie kunnen geven.
En snelheid heeft echte waarde. Kijk maar naar het success van Zara, een Spaanse verkoper die groeide tot een multibiljoen-dollar macht in globale mode door kleren van het concept en in de winkels te krijgen in weken in plaats van maanden. Winkler is ervan overtuigd dat door virtuele tools te gebruiken, ontwerpers net zo een beetje van die snelheid zullen kunnen pakken. “Ontwerpers gaan gewoon door hun werk heen kunnen blazen,” zegt ze, “en veel hogere kwaliteit kunnen leveren.”
De tools zelf zien er zeker heel erg belovend uit. Één van de uitstekers is 3D Runway Designer van OptiTex, een bedrijf in Israël. De software is gewoonweg eng. Voeg informatie toe over stiffen, inclusief hoe ze rekken, strengelen en draperen, en je kan een filmachtige voorstelling bekijken terwijl het model de kleren uitprobeert. De resultaten zijn fotorealistisch, tot op het verschil in de weergave van zijde tegen katoen.
In de tussentijd verschijnt 3D technologie nog dichter bij de verkoop. In de online winkels bij H&M, Sears (SHLD) en Land’s End kunnen winkelaars vereenvoudigde versies van kleren op een digitale mannequin die bij hun afmetingen past uitproberen, door technologie geleverd door My Virtual Model, gevestigd in Montreal.
De resultaten zijn goed genoeg geweest dat My Virtual Model zegt dat het ongeveer $7 miljoen jaarlijks in verkopen aan verkopers maakt. Maar toch zal het de kleedkamer niet vervangen in de nabije toekomst, zegt Trisha Okubo, grondlegger van mode-adviessite Omiru.com.
“Een kleine zwarte jurk online kopen is niet hetzelfde als een digitale camera komen,” zegt Okubo. “De technologie is ver van de hoofdrichting – en het kan misschien zo blijven.”
Die zijn waarschijnlijk wijze waarschuwingswoorden voor fashionista’s enthousiast over een 3D revolutie.